ब्यथा

भर्खरै बनबाट दाउरा लिएर आएको थिए पसिना पसिना भएको शरिरलाई एउटा थोत्रो टालोले पुछ्दै पिढीमा थचक्क बसे। भित्र कोठामा कुनै अपरिचित २ जना ब्यक्तिलाई देखे उहाँहरु किन आउनु भएको हो थाहा भएन म सरासर गएर गाग्रीबाट चिसो कुवाको पानी सारेर बाहिर आएर कक्कल्याक, कक्कल्याक गरी १ अमखरा पानी सके र भित्र गएर आमालाई सोधे आमा उहाँहरु को हो मैले चिन्न सकिन। आमाको जवाफ थियो छोरी उहाँहरु तिमीलाई हेर्न आएका रे बट्टारबाट २ भाई छोरामा जेठा छोरा प्रहरीमा रहेछन् कान्छा छोरा नेपाल आर्मि रहेछन् आमा म अहिले तत्काल बिवाह गर्दिन मेरो मनै छैन बिवाह गर्ने। हैन छोरी तिम्रो बिवाह गरिदिएपो अरुको पालो आउछ। अब त उमेर पनि भयो। आमा बुवाको करकापमा परेपछि मैले ढिप्पी गर्न सकिन र १ महिना भित्रमानै मेरो बिवाह हुने कुरा छिनियो। गाँउघरमा सबैले मलाई अति मायाँ गर्दथे मलाई यो गाउँ छोडेर जान मन लागेको थिएन तर हामी छोरीको जात कति फरक हुँदो रहेछ म मात्र हैन सबै चेलीबेटीहरु यसरी म जसरीनै नयाँ ठाउँमा जान्छन्।

समय बितेको थाहानै पाईन कत्ति चाडो आईपुगेछ सिन्दुर, चुरा पोते लगाउने दिन। सबै साथीसँगीहरुलाई छोडेर जाँदा मलाई अति नरमाईलो लाग्यो तर पनि मन भित्र गाँठो पारेर मेरा आँसुलाई त्यति बाहिर आउन दिईन। सबैसँग विदा वादी भएर म आफ्नो नयाँ ठाउँमा अपरिचित समाजमा परिचित हुन र नयाँ परिवारमा घुलमेल हुनको लागि गए। नयाँ घरमा सबै जना मेरो प्रतिक्षामा थिए कति बेला आउँछिन नयाँ दुलही भनेर सबैजनाले हामीहरु आउने बाटो तिरनै आँखा लगाईरहेका रहेछन्। यसरी पहिलो पटक म सबैको आँखाको नानि बन्न पुगे मलाई अचम्म लाग्यो म आज कति महत्वपूर्ण भईछु भनेर। बिवाहको सम्पूर्ण कार्यहरु सकिएपछि श्रीमान र म दुरन फर्काउनको लागि माईत आयौ। अलि लामो बाटो हिड्नु पर्दथ्यो गाउँमा मटरबाटो पुगेपनि गाडिहरुको सुविधा थिएनन्। बिहानै हामी २ जना मात्र बाटो लाग्यौ पहिलो पटक साडीमा सजिएर हिड्दा अप्ठेरो लागिरहेको थियो। करिब आधा घण्टा सम्म हामीहरु चुपचाप पाईलाहरु अगाडी बढायौ। हामी एक अर्कामा कुराकानी पनि गर्न लाज मान्यौ। तर लामो बाटो यात्रा गर्नुपर्ने त्यसरी चुपचाप लागेर हिड्दा स्वभा दिएन मैले साडी लत्रिएर लडेको भान गरे। उहाँले मलाई विस्तारै हिड् हामी जसरी भएपनि आज बेलुका पुगिहाल्दछौ क्यारे किन हतार गरेर हिड्ने भन्नु भयो र साडी लगाउन पनि आउँदैन लत्राएर लगाउनु पर्दछ भन्नु भयो मलाई भित्र भित्र हाँसो नलागेको हैन तर बाहिर हास्न सकिन अनि बिस्तारै उहाँकै तालमा मिठा मिठा गफहरु गदै समयलाई फाल्यौ। मलाई थाहा थिएन घरमा हुनु भएका सम्पूर्ण परिवारको बारेमा मैले एका एक गरेर सबैको बारेमा सोधे उहाले आफुलाई थाहा भएको सबै कुराहरु भन्नु भयो। मैले उहाँले भनेका ति कुराहरुलाई अति चाखका साथ सुनिरहेको थिए। गाउँघरको बारेमा पनि सबै सोधे एका एक गरेर उहाँले बताउदै जानु भयो। हामी आउने बाटोमा सानो चिया पसल थियो हामी चिया नास्ता खाएर जाने बिचार आयो र दुवै जना त्यहि बसेर चिया नास्ता खाई बाटो लागियो। बेलुका साँझ पख हामीहरु माईत पुग्यौ त्यस बेलुका बुवा आमासँग राती २ बजेसम्म कुराकानीहरु गर्दै बितायौ। भोलिपल्ट बिहानै फेरी हामी घर तर्फ लाग्यौ। किन किन मलाई अब त सबै भन्दा प्यारो मेरो श्रीमान लाग्न थाल्यो सधै हामी यसरीनै एक आपसमा मिठा मिठा कुराकानीहरु गर्दै हिड्न पाए हुनेथियो जस्तो लाग्न थाल्यो। उहाँले हेर मेरो त केहि ठेगान छैन भनेको बेलामा छुट्टि पनि पाईदैन अहिले बल्ल बल्ल छुट्टि मिलाएर आएको हु। २ हप्ताको विदा थियो अब जम्मा ५ दिन बाँकि छ त्यस पछि त हामी बाध्यताले छुटिनु पर्दछ। मेरो त गहभरी आँसुपो आएछ उहाँको कुरा सुन्दा। लाटी किन अमिलो भएकी म महिनाको १ पटक त जसरी भएपनि आईहाल्दछु नि चिन्ता नगर यदि मिल्यो भने अर्को महिना तिर केहि दिनको लागि तिमीलाई पल्टनमा लिएर जानेछु भन्नु भयो। चुहिनै लागेको आँसु फेरी भित्रै सुके।

४ दिन कसरी बित्यो मलाई थाहा नै भएन आज बिहानै उठेर उहाँले मायाँ म त आज जानु पर्दछ छिटो खाना पकाउ है भन्नु भयो खाना पकाउने समयसम्म त म खुशी नै थिए जब उहाँले खाना खाएर जानको लागि ठिक्क पर्नु भयो अनि त मेरो गह भरी आँसु आउन थाल्यो खप्न नसकेर म भित्र कोठामा गएर मुख छोपेर रुन थालेछु। सबैले सम्झाउन थाले अझ धेरै टाढा जाने भएको भए के गर्ने थियौ सासु आमाले भन्नु भयो मेरो पनि छोरा हो मलाई पनि मन त कहाँ छ र पठाउन तर यहाँ बसेर पनि के गर्ने कुनै उपाय छैन। भित्र आएर मर्लाइ सम्झाउदै पछिल्लो पटक मलाई चुम्वन गरेर उहाँ आफ्नो बाटो लाग्नु भयो मेरो आँखाले देखिन्जेल उहाँलाई टोलाईरहे। छोरीको जुनी यस्तै रहेछ बल्ल बल्ल बाबु आमाको काखबाट उम्केर कुनै पराईको काखमा आएको थिए बिस्तारै मेरो मनलाई थमाउने कोशिज गर्दै थिए तर मन भित्रका बेदनाहरु एक आपसमा साटासाट गर्न नपाउँदै बिछोडिनु पर्ने।